Oasi Zegna 70 Trail

Het begon allemaal maar een aantal weken voor trail bij een hoogtetraining in Hoofddorp. Een van onze ervaren mede lopers gaf aan een leuke, maar vooral mooie trailloop gevonden te hebben. Een trail waar wij met een gezellige groep naartoe kunnen doordat we beide vrij zijn. De beschikbare afstanden zijn dan 70km en 35km. Op dat moment begon de twijfel. In mijn gedachten speelde vooral dat ik al een trail van 20km gelopen en al een keer een marathon, oftewel de benen moeten het aankunnen. Nu ik het lees ontgaat mij de logica ook, maar voor ik het weet sta ik ingeschreven voor de 70km.

De Trainingen

De trainingen beginnen, afwisselend lange afstanden met stukken wandelen en voornamelijk bij Big Spotters Hill, nabij Hoofddorp, de hoogtetrainingen. Een aantal van onze trainingen speelden zich af in de duinen met een aantal vrienden. Dit is toch wel een van de leukste manieren van trainen! De kilometers vliegen voorbij en loop ik in de acht weken voor de trail in totaal 260km met daarbij 3400 hoogtemeters. Mijn laatste training bestaat uit 38km in de volle zon waarbij ik vijf keer een kilometer wandelde. Puur om het gevoel te krijgen voor de afwisseling in wandelen en hardlopen tijdens de trail. Deze training ging mij gemakkelijk af waardoor ik mij klaargestoomd voelde. Ik besefte mij op dat moment dat ik in de acht weken voorafgaand nog niet eens het totale aantal hoogtemeters van de trail (4500) in de benen had. Wat nu?

                                                                  Spanning voor de start 

Vol vertrouwen vertrekken we een paar dagen van tevoren met de auto richting noord Italië waar we, door een ongelofelijk rustige Gotthard tunnel, einde van de dag aankomen op plaats van bestemming. Vlak bij het plaatsje Biella verblijven we op een prachtige locatie aan de voet van de berg. Deze locatie is relatief dicht bij de start van de trail wat voor mijn starttijd goed uitkomt. De spanning stijgt, maar het lukt mij goed om deze onder controle te houden. We hebben alle tijd om de paklijst voor de trail klaar te leggen, alles dubbel te checken en flink te carbo-loaden.  De avond voor de trail eten we vroeg zodat ik (en stiekem de rest ook) om 21:00 de ogen dicht kan doen. Na 6 uurtjes slapen staan we op om 3:00. Ik stap direct onder de douche, kleed mijzelf om en om 3:45 rijden we weg. Om 4:30 zijn Sanna, haar ouders en ik aanwezig om de GPS te halen. Na een dikke knuffel en heel veel succeswensen ga ik in het startvak staan. Sanna en haar ouders staan een stukje verderop om mij uit te zwaaien.

Go time

Een minuut voor de start begint de Italiaanse organisator een verhaal op te hangen waar ik helemaal niks van begrijp. Om mij heen ook voornamelijk italianen die het verhaal niet naar het engels kunnen vertalen voor mij. Ik hoor iets wat lijkt op 'wees voorzichtig en geef elkaar de ruimte', maar het had ook 'ga ervoor en geniet ervan' kunnen zijn. Ineens beginnen ze massaal af te tellen (dat was goed te begrijpen) en viel het startschot. Met 119 anderen starten we en worden de laatste veren bij de eerste bocht in mijn reet gestoken. Maar al te enthousiast zwaai ik naar San en haar ouders. De eerste kilometers zijn begonnen en ik merk dat het wel degelijk afloopt. Op mijn horloge staat namelijk dat ik meteen een paar 5:20-ers/km te pakken heb. Ik daal in die drie kilometer bijna 300 meter en kom op het laagste punt van de route aan. Vanaf dat moment begonnen de klimmen en de afdalingen. Er zijn een aantal kilometers geweest waar in ik ruim 200 meter moest klimmen in 1 kilometer. Ten opzichte van de maximaal 70 meter per kilometer die we in Nederland getraind hebben viel het zwaar.

                                                     Het hoogste punt

Onderweg begon het weer alsmaar te verslechteren. Mijn eerste halve marathon zat erop en ik begon aan de grotendeels zelfde ronde als Sanna. Met dat we de bergen en heuvels beklommen raakten we met onze hoofden de wolken. De regenjas ging aan en de eerste gelletjes werden opgegeten. Die extra power was hard nodig. Ook werd het in de regen glibberen over de natte stenen. Onderweg over een rug van de berg begonnen de wolken ook voorbij te vliegen. Dat op ooghoogte is een imposant gezicht. Na een paar uur zwoegen kwam ik eindelijk aan op het hoogste punt van mijn parcours. Er werd mij in aanloop naar de trail beloofd dat het uitzicht daar prachtig zou zijn, maar jammer genoeg zag ik alleen wolken en was ik drijfnat.

Afdalingen

Na het hoogste punt bestond het overgrote deel van het parcours uit afdalingen. Soms waren deze afdalingen nog spannender dan het klimmen. Ik merkte al snel dat de gemiddelde Italiaan veel beter kon afdalen doordat er zomaar drie voorbijkwamen. Het kan ook zijn doordat ik te vaak stopte om foto’s en video’s te maken. Opeens vloog de tijd en hoorde ik van Sanna dat een deel van de groep al gefinisht was. Erg trots stond ik nog hoog in de bergen, in de hoop dat mijn laatste 15 kilometer ook snel voorbij zouden gaan.

Te vroeg gejuicht?

In de buurt van het dorpje waar we begonnen horde ik de kerkklok al luiden. Ik hoorde vijf keer de bel en begon te rekenen. Begonnen om 05:00, nu 17:00, dat is al twaalf uur onderweg. Trek had ik gelukkig nog niet want ik heb bij iedere post goed gegeten. Pijntjes kreeg ik wel. Mijn spieren werden stroever en het afdalen werd daardoor wat voorzichtiger. Ik kwam een man tegen bij mijn, wat ik dacht, laatste afdaling. Hei zei dat ik nog maar twee kilometer moest afdalen en dat ik er dan zou zijn. Mijn horloge gaf nog ruim vier kilometer aan en ik begon te twijfelen of mijn GPS na 66 kilometer accuraat zou zijn. Na die twee kilometer zag en hoorde ik geluid vanuit het dorpje. Misschien nog maar een paar honderd meter? Bijna? Maar nee, ik moest echt nog twee kilometer.

Pasta

Ik huppelde de laatste bocht in en zag daar een deel van de Nederlandse delegatie staan. Ook de grote gele boog waar ik 14 uur eerder doorheen ging stond er nog. Later hoorde ik dat er een blikseminslag was geweest waardoor de stroom uitgevallen was en daardoor de boog was ingezakt, maar toen zat ik hoog in de bergen. Met veel geschreeuw werd ik door het andere deel binnen gehaald en kon ik nog mooi een sprongetje maken. Ik was gesloopt en kon mooi in de armen van Sanna vallen. Na afloop kregen we zelfs nog een bord pasta en een biertje. Deze hebben we onder een afdakje in de stromende regen opgedronken.

70km, 4700 hoogtemeters in 14 uur.